De standcontrole IWO 2013 loopt op z’n einde. En daarmee ook mijn taak als standcontrole begeleider. Dat geeft een dubbel gevoel. Dubbel, want op zo’n dag is het leuk en spannend maar levert ook druk en stress op. Hoezo? Ik zal eens uitleggen hoe een dag als standcontrole begeleider eruit ziet…

Even voor 9 uur zit ik al in spanning, wie heb ik vandaag onder mijn hoede? Aha, die collega heb ik al lang niet gezien, leuk! Dat wordt even bijpraten. Hmmmm, die collega ken ik niet, ben benieuwd!

Even kijken of de karren in orde zijn, mandjes gevuld, krukje, matje aanwezig? De lijsten zijn de dag ervoor al door mijn collega geprint en klaargelegd, fijn.

Na aankomst en introductie loop ik met mijn collega’s naar boven, naar zijn of haar signatuur.

Intussen vertellen waar wat te vinden is en succes!

Goed, zij zijn begonnen met de 1e 1000 titels. Nu mijn reguliere werkzaamheden oppakken. Wat was ik aan het doen? BKR of IBL, waar was ik gebleven? Tijd in de gaten houden, tegen half 11 even door de porto roepen: “Dames en heren, de gym gaat zo beginnen!” De meeste collega’s doen mee, dat moet goed voelen voor Dick. Een hele groep met nieuwe ‘leerlingen’ erbij!

Dan tegen lunchtijd begint de hectiek, collega’s ‘lopen’ ongeveer gelijk op, ze willen een nieuwe lijst! Oke, ga ik doen, komt eraan. Wat is de laatste signatuur? Hup, in Aleph ermee.

Het kost enige tijd, intussen niet vergeten te noteren in de ‘voortgangslijst’ welke nummers gecontroleerd zijn en door wie. Printerinstellingen oké? Mooi, de 1e nieuwe lijst is de printer aan het uitspugen. Als iedereen voorzien is, verder met mijn werk.

Rond 16:00 uur druppelen de collega’s binnen bij het kantoor waar ik zit.

Even gezellig napraten, viel het mee of tegen? Collega’s vertellen wat er op de kar ligt.

Image

Er zijn collega’s die twijfelen over hun prestatie en ‘score’. “Hoeveel lijsten is normaal?” vragen ze me.

Ik kan er niets over zeggen, het is erg afhankelijk van de signaturen, banden en titels die iedereen krijgt.

Anderen voelen zich zeer tevreden en zijn trots op hun bijdrage en dat zou iedereen moeten zijn. Immers, iedere meter telt mee! Er is geen goed of slecht.

Dan, karretje leegmaken en de boeken in de kast plaatsen voor verdere verwerking wat tussen de werkzaamheden door de hele dag doorgaat.

Hee, wacht eens even! Ik mis nog iemand, sommige ‘die hards’ moet ik bijna wegsleuren uit het magazijn. “Nee, je moet echt stoppen nu hoor!”

Dan moet ik de nieuwe lijsten gaan klaarmaken voor morgen, wie staat er op het rooster? Alles in orde, het was een leuke maar drukke dag. Ik denk dat ik de standcontrole gezelligheid wel een beetje ga missen…..

Angelique Prudon

Advertisements