Image

Het begint er al mee dat ik niet meer precies weet hoe het met de metro’s staat, rijden ze nu wel of niet vanaf Centraal station? Ik besluit met de fiets naar het Amstel te gaan en daar de fietsenstalling te nemen i.p.v. mijn fiets in de onoverzichtelijke brij bij te zetten. Even zoeken waar die stalling is. Er lopen veel mannen met lichtgevende jasjes en die wijzen mij de stalling. Ik ga naar beneden en wacht keurig met mijn fiets op de beheerder. Die is druk bezig met huurfietsen. Ik kom een bekende tegen van scheikunde, inmiddels professor,  die mij nog kent als “biebduyf”. Hij heeft een abonnement dus hij kan me niet helpen. Dan blijkt dat ik voor niks sta te wachten, ik moet met chipknip betalen en door een hek met de fiets. Ik heb geen geld op mijn bankkaart. Wat nu? Toch maar de chaos in met mijn fiets en hopen dat-ie niet wordt meegenomen door de AFAC. Met de metro naar Holendrecht, vroeger nog mijn werkplek in de Openbare Bibliotheek, lopend tussen het groen naar het IWO. Ik ben er ooit één keer eerder geweest. Op een gegeven moment ben ik het bordje IWO kwijt. Ik ben te ver, ik ben bij de HvA. Terug naar het laatste bordje moet ik over de parkeerplaats lopen. Vreemd dat er geen goed voetpad is. Komt iedereen hier met de auto? Bij de deur is het donker en er staat dat je alleen maar mag bellen voor de cardiologen. Wat is dat nu? Blijkt het de verkeerde deur. De IWO-deur is om de hoek.

Gelukkig ben ik precies op tijd. Met z’n 3en, Daan(wiens stem ik herken van de telefoon) en Laetitia (wiens gezicht me bekend voorkomt)krijgen we uitleg en kar met de standcontrolebenodigdheden. We gaan het doolhof in dat het IWO is. Afentoe valt het licht uit zegt Eva. OEPS, dat vind ik een eng idee. Doet me denken aan de keer dat ik tijdens een drumoefening in het gloednieuwe MuzyQ zonder licht kwam te zitten. Ik had te weinig bewogen! Volledig in paniek struikelend over het drumstel zocht ik naar een lichtknopje. Dat wilde ik niet nog een keer meemaken.

Ieder 1000 titels. Alle ingebonden blanco boekjes stuk voor stuk uit de kast halen voor een check, hele vreemde titels lezen, grappige titels. Waarschijnlijk nooit uitgeleende titels(zoals de VU tijdschriftenlijst uit 1977). ALLES. Geen enkele volgorde. Dat is moeilijk voor een bibliotheekmedewerker. Dan is “de pannenkoek “ van Kasper  een stuk handiger;  nakijken op  barcode en rfid-tag. Helaas kan dat hier niet, niet overal zitten tags in. Toch vind ik het wel leuk werk. Bij de koffie zie ik mijn oude steun en toeverlaat IBL : Guus. In 1990 heeft hij mij, samen met Pieter Lub, alles geleerd over IBL. Bij Instituut 264 kregen wij nl. , na de UB en CMB, een eigen NCC-toegang. In die tijd hadden we ongeveer 3000 aanvragen per jaar! Nu augustus 2013, in SciencePark, nog geen 300.

Ik doe vandaag een halve dag vanwege de introductie van Robin voor alle studiecentra-baliemedewerkers.

Met de metro weer terug. Ik ga naar het NS- i.p.v. metroperron, check dus verkeerd in. Check niet uit en vervolgens gaat er 10,-€ van mijn OV-account. Op het Amstel ga ik maar naar een balie om het uit te leggen en de mevrouw vertelt mij dat zíj  nu wel mijn reisgedrag kan bekijken, maar dat de NS morgen pas  het bedrag kan terugstorten.

Gelukkig  mijn fiets staat er nog, dankzij de knalrode fietstassen herken ik ‘m meteen. Opgewekt fiets ik weer mijn comfortzone in dat SciencePark heet.

Volgende week een hele dag IWO , inmiddels dan een beetje nieuwe comfortzone geworden?

Marijke- 20 jaar  inst.264, sinds 3 jaar inst. 450-Duyvendak

Advertisements