Archives for category: Uncategorized

Na vele leuke blogberichten, vele koppen koffie, koekjes, waterijsjes, looplijsten en uren van verwerking van het materiaal is het Standcontrole project vorige maand afgerond.

Maar vooral is na 3 maanden van vele meters controleren, veel teruggevonden materiaal, herstel van signaturen, signalering van doubletten etc. duidelijk geworden een dergelijk project zeer nuttig is.

Door de enorme inzet van collega’s en zelfs ex-collega’s kunnen we melden dat er nu een collectie van 6,5 km in het IWO staat die gecontroleerd is en nu goed ontsloten in de kast staat. Inmiddels is meerdere keren gecontstateerd dat de herstelde titels werden aangevraagd. Daar doen we het voor!

Wij, van D&D, zijn iedereen enorm dankbaar voor de getoonde inzet en het enthousiasme waarmee aan dit project is meegewerkt. Vanzelfsprekend gaan we met onze eigen afdeling door met de standcontrole maar wellicht doen we in de toekomst weer een beroep op onze collega’s.

HEEL ERG BEDANKT!

Leiding en medewerkers van Depots en Documentlevering
Bedankt plaatje

Advertisements

De afgelopen 3 maandagen was het mijn beurt. Ik vond het spannend en had er zin in, zeker na alle enthousiaste verhalen en posts op deze blog. Die eerste maandag kwam ik überhaupt voor het eerst op het IWO, dus goed dat ik hieraan meedeed, zo kon ik eens zien hoe het daar reilt en zeilt. Ik ben onder de indruk van de grootte van het magazijn; de hoeveelheid boeken kan alleen nog in kilometers uitgedrukt worden. En een heel logistiek proces rond het verwerken van de (IBL-) aanvragen.

Twee keer was ik in goed gezelschap van collega’s die ook hun steentje kwamen bijdragen aan de standcontrole, de laatste keer moest ik het alleen doen, een beetje stil, hoewel… die dag draaide de radio op volle toeren. Ik vond het leuk tussen al die boeken, over de meest uiteenlopende onderwerpen, in een groot aantal verschillende talen. Te bedenken dat die boeken allemaal ooit geschreven zijn, en dat daar een hoop werk aan vooraf is gegaan… Het gaf me ook een nostalgisch gevoel, die geur en het neuzen tussen de boeken. En af en toe eens kijken welke krenten er in de pap zitten, een nummertje noteren, om ooit nog eens te lenen… Het grappigst vond ik de Franstalige boekjes over paddenstoelen. Wat doen die in een universiteitsbibliotheek… De derde keer had de pap geen krenten; bijna allemaal scheikunde, natuurkunde en voor de verandering nog eens een beetje scheikunde. Maar of de boeken nu interessant waren of niet, ik had een voldaan gevoel. Deze hele exercitie heeft zin; elke keer viste ik een aantal boeken uit de kast die niet op de lijst staan, de laatste keer zelfs 2 series.

Ik wil graag de medewerkers van het IWO bedanken voor de goede begeleiding en gezelligheid. Met de lijsten, karren, portofoons, instructies en andere benodigdheden was het allemaal uitstekend geregeld!

Image

En waarom deze foto van kattenstaarten? Daar liep ik langs tijdens het wandeltochtje van halte Holendrecht naar het IWO. Daarom zijn deze planten voor mij nu onlosmakelijk verbonden met dit leuke avontuur.

Noor Breuning

Image

Het begint er al mee dat ik niet meer precies weet hoe het met de metro’s staat, rijden ze nu wel of niet vanaf Centraal station? Ik besluit met de fiets naar het Amstel te gaan en daar de fietsenstalling te nemen i.p.v. mijn fiets in de onoverzichtelijke brij bij te zetten. Even zoeken waar die stalling is. Er lopen veel mannen met lichtgevende jasjes en die wijzen mij de stalling. Ik ga naar beneden en wacht keurig met mijn fiets op de beheerder. Die is druk bezig met huurfietsen. Ik kom een bekende tegen van scheikunde, inmiddels professor,  die mij nog kent als “biebduyf”. Hij heeft een abonnement dus hij kan me niet helpen. Dan blijkt dat ik voor niks sta te wachten, ik moet met chipknip betalen en door een hek met de fiets. Ik heb geen geld op mijn bankkaart. Wat nu? Toch maar de chaos in met mijn fiets en hopen dat-ie niet wordt meegenomen door de AFAC. Met de metro naar Holendrecht, vroeger nog mijn werkplek in de Openbare Bibliotheek, lopend tussen het groen naar het IWO. Ik ben er ooit één keer eerder geweest. Op een gegeven moment ben ik het bordje IWO kwijt. Ik ben te ver, ik ben bij de HvA. Terug naar het laatste bordje moet ik over de parkeerplaats lopen. Vreemd dat er geen goed voetpad is. Komt iedereen hier met de auto? Bij de deur is het donker en er staat dat je alleen maar mag bellen voor de cardiologen. Wat is dat nu? Blijkt het de verkeerde deur. De IWO-deur is om de hoek.

Gelukkig ben ik precies op tijd. Met z’n 3en, Daan(wiens stem ik herken van de telefoon) en Laetitia (wiens gezicht me bekend voorkomt)krijgen we uitleg en kar met de standcontrolebenodigdheden. We gaan het doolhof in dat het IWO is. Afentoe valt het licht uit zegt Eva. OEPS, dat vind ik een eng idee. Doet me denken aan de keer dat ik tijdens een drumoefening in het gloednieuwe MuzyQ zonder licht kwam te zitten. Ik had te weinig bewogen! Volledig in paniek struikelend over het drumstel zocht ik naar een lichtknopje. Dat wilde ik niet nog een keer meemaken.

Ieder 1000 titels. Alle ingebonden blanco boekjes stuk voor stuk uit de kast halen voor een check, hele vreemde titels lezen, grappige titels. Waarschijnlijk nooit uitgeleende titels(zoals de VU tijdschriftenlijst uit 1977). ALLES. Geen enkele volgorde. Dat is moeilijk voor een bibliotheekmedewerker. Dan is “de pannenkoek “ van Kasper  een stuk handiger;  nakijken op  barcode en rfid-tag. Helaas kan dat hier niet, niet overal zitten tags in. Toch vind ik het wel leuk werk. Bij de koffie zie ik mijn oude steun en toeverlaat IBL : Guus. In 1990 heeft hij mij, samen met Pieter Lub, alles geleerd over IBL. Bij Instituut 264 kregen wij nl. , na de UB en CMB, een eigen NCC-toegang. In die tijd hadden we ongeveer 3000 aanvragen per jaar! Nu augustus 2013, in SciencePark, nog geen 300.

Ik doe vandaag een halve dag vanwege de introductie van Robin voor alle studiecentra-baliemedewerkers.

Met de metro weer terug. Ik ga naar het NS- i.p.v. metroperron, check dus verkeerd in. Check niet uit en vervolgens gaat er 10,-€ van mijn OV-account. Op het Amstel ga ik maar naar een balie om het uit te leggen en de mevrouw vertelt mij dat zíj  nu wel mijn reisgedrag kan bekijken, maar dat de NS morgen pas  het bedrag kan terugstorten.

Gelukkig  mijn fiets staat er nog, dankzij de knalrode fietstassen herken ik ‘m meteen. Opgewekt fiets ik weer mijn comfortzone in dat SciencePark heet.

Volgende week een hele dag IWO , inmiddels dan een beetje nieuwe comfortzone geworden?

Marijke- 20 jaar  inst.264, sinds 3 jaar inst. 450-Duyvendak

 

De standcontrole IWO 2013 loopt op z’n einde. En daarmee ook mijn taak als standcontrole begeleider. Dat geeft een dubbel gevoel. Dubbel, want op zo’n dag is het leuk en spannend maar levert ook druk en stress op. Hoezo? Ik zal eens uitleggen hoe een dag als standcontrole begeleider eruit ziet…

Even voor 9 uur zit ik al in spanning, wie heb ik vandaag onder mijn hoede? Aha, die collega heb ik al lang niet gezien, leuk! Dat wordt even bijpraten. Hmmmm, die collega ken ik niet, ben benieuwd!

Even kijken of de karren in orde zijn, mandjes gevuld, krukje, matje aanwezig? De lijsten zijn de dag ervoor al door mijn collega geprint en klaargelegd, fijn.

Na aankomst en introductie loop ik met mijn collega’s naar boven, naar zijn of haar signatuur.

Intussen vertellen waar wat te vinden is en succes!

Goed, zij zijn begonnen met de 1e 1000 titels. Nu mijn reguliere werkzaamheden oppakken. Wat was ik aan het doen? BKR of IBL, waar was ik gebleven? Tijd in de gaten houden, tegen half 11 even door de porto roepen: “Dames en heren, de gym gaat zo beginnen!” De meeste collega’s doen mee, dat moet goed voelen voor Dick. Een hele groep met nieuwe ‘leerlingen’ erbij!

Dan tegen lunchtijd begint de hectiek, collega’s ‘lopen’ ongeveer gelijk op, ze willen een nieuwe lijst! Oke, ga ik doen, komt eraan. Wat is de laatste signatuur? Hup, in Aleph ermee.

Het kost enige tijd, intussen niet vergeten te noteren in de ‘voortgangslijst’ welke nummers gecontroleerd zijn en door wie. Printerinstellingen oké? Mooi, de 1e nieuwe lijst is de printer aan het uitspugen. Als iedereen voorzien is, verder met mijn werk.

Rond 16:00 uur druppelen de collega’s binnen bij het kantoor waar ik zit.

Even gezellig napraten, viel het mee of tegen? Collega’s vertellen wat er op de kar ligt.

Image

Er zijn collega’s die twijfelen over hun prestatie en ‘score’. “Hoeveel lijsten is normaal?” vragen ze me.

Ik kan er niets over zeggen, het is erg afhankelijk van de signaturen, banden en titels die iedereen krijgt.

Anderen voelen zich zeer tevreden en zijn trots op hun bijdrage en dat zou iedereen moeten zijn. Immers, iedere meter telt mee! Er is geen goed of slecht.

Dan, karretje leegmaken en de boeken in de kast plaatsen voor verdere verwerking wat tussen de werkzaamheden door de hele dag doorgaat.

Hee, wacht eens even! Ik mis nog iemand, sommige ‘die hards’ moet ik bijna wegsleuren uit het magazijn. “Nee, je moet echt stoppen nu hoor!”

Dan moet ik de nieuwe lijsten gaan klaarmaken voor morgen, wie staat er op het rooster? Alles in orde, het was een leuke maar drukke dag. Ik denk dat ik de standcontrole gezelligheid wel een beetje ga missen…..

Angelique Prudon

Vrijdag 2 augustus was het dan mijn beurt. IWO standcontrole stond er voor de hele dag in mijn agenda. Ik had er al heel lang zin in! Allereerst verheugde ik mij op de fietstocht naar het IWO. Vanaf mijn huis ben ik langs de rivier de Amstel meanderend door het groene landschap, langs de Ouderkerkerplas, over de A2 in drie kwartier naar het IWO gefietst. Bij een temperatuur van 25 graden en een vriendelijke zon is dat zo ongeveer het beste begin van de dag voor mij.
Op het IWO vriendelijk ontvangen en na een duidelijke instructie van Eva ging ik aan de slag tussen de kasten. Eva was nog niet weggelopen of ik kwam al een oranje briefje tegen, hetgeen betekende dat ik een lijst had gekregen die al (deels?) gedaan was. Ik moest daarom even wachten op een nieuwe lijst. De nieuwe lijst was spoedig daar en het feest kon beginnen! Het duurde een half uurtje en toen had ik een werkwijze gevonden waarmee ik lekker opschoot, ik boog mijn nek in de goede leeshoek en speurde langs de ruggen met de titels, dat ging heel lekker totdat ineens hé, de titels andersom op de ruggen stonden. Hmm…, nek in de andere leeshoek, 1e versnelling, 2e versnelling, ja we gaan weer lekker, ho, wacht, wat is dit, Arabisch???? Wat nu? Met marker titels markeren. Goed, geen punt, even die tien titels groen kleuren.
En weer verder….. Oh nee, allemaal ingebonden boekjes! Ja die moet je dan uit de kast halen, 1 voor 1. Daar gaat mijn super efficiënte methode. Gelukkig na een stuk of wat ingebonden boekjes kan ik weer ruggen scannen, heerlijk. Maar nu moet ik toch echt weer iets anders verzinnen want de laagste plank is aan de beurt. Het matje van collega Steven wordt geleend en daar gaan we weer. Tegen de tijd dat ik weer op stahoogte bij de plank langs kan is het koffiepauze. Tijdens de pauze reken ik uit hoeveel ik gedaan heb en hoor ik wat de records zijn. Dat wakkert meteen een competitiedrang aan. Ik besluit in ieder geval niet eerder te lunchen dan dat de eerste lijst af is en dat twee lijsten haalbaar moet zijn. En zo gezegd zo gedaan. Twee lijsten zijn af als ik om 1600 klaar ben. Maar wat had ik graag nog meer gedaan. Ik besluit dat ik in ieder geval nog een keer terug ga voor een recordpoging.
Ik heb genoten van de controle, misschien niet zozeer van de boeken zelf, maar wel van het spel. Hoe doe ik het zo snel en goed mogelijk en hoe kan ik mijn bijdrage zo groot mogelijk maken. En hoewel ik onder de indruk ben van hoeveel titels er staan ben ik er van overtuigd dat we er goed aan doen niet te rusten voordat het af is. Want van de 2000 titels die ik gecontroleerd heb was met ongeveer 50 iets aan de hand, dus het levert zeker wat op.
Voldaan fiets ik dezelfde route terug de stad in, het was de warmste dag van het jaar, onderweg zag ik allemaal mensen zwemmen in de Amstel. Ik was er ook graag even ingesprongen om het stof af te spoelen maar ik had een feestje waar ik moest zijn. Een feestje van iemand die al 25 jaar bij de UB werkt, en die volgens mij verantwoordelijk was voor de kasten die ik zojuist gecontroleerd had, allemaal verplaatste titels van een locatie. En zo werd de cirkel mooi rond die dag…..

Linda van der Weg

Na jaren lang boeken vermist te hebben verklaard. Is het goed om te zien wat voor een nut de Standcontrole heeft. Boeken welke al decennia zoek zijn, worden weer terug gevonden. Items waarvan de status of signatuur verkeerd stonden, worden gecorrigeerd en worden zo weer uitleenbaar. Heel bevredigend!!

Als begeleider van de standcontroleurs, houd ik mij ook bezig met het verwerken van de boeken en de lijsten nadat deze in het magazijn zijn gecontroleerd en meegenomen. Het is duidelijk te zien, dat iedereen op een andere manier werkt. De ene collega schrijft hele verhalen op de lijsten, een ander houdt t alleen bij een kruisje als een boek niet op de plank staat. Maar zo nu en dan kom je bij het verwerken van een gelopen standcontrole lijst leuke dingen tegen. Opmerkingen en aantekeningen, soms leuk of zelfs zielig!

Eva

Goed om te zien dat men ook de titel controleert!!
Ik ben erg benieuwd wat we nog meer gaan tegenkomen.

Eva Huele

Het lijkt me een prima manier om bij te komen van mijn examen PRINCE2 Foundation op woensdag: een vrijdag naar het IWO voor mijn bijdrage aan de standcontrole. Het Boekendepot is voor mij minder ver reizen dan UB Singel, de controle zelf zal geen hogere wiskunde zijn, een dag zonder telefoon en computer lijkt me heerlijk rustig, en van collega’s heb ik al begrepen dat de catering uitstekend geregeld is. Kortom: wat wil ’n mens nog meer?
Mariette001
De ochtend vliegt om: tegen twaalven zet ik de laatste krul op de eerste lijst die ik heb meegekregen, volgens Mirjam gevuld met 1.000 titels. Onderweg ben ik de meest uiteenlopende boeken tegengekomen, van naslagwerken voor schoolleiders tot een vergeeld fotoboekje over Salt Lake City, en van het lesboek Duits dat ik me nog uit mijn middelbare schooltijd herinner tot de verzamelde werken van Lenin. Erg veel is er niet mis: een enkele keer tref ik een boek wel op de lijst, maar niet op de plank aan, een paar keer andersom.
Nadat ik een paar meegebrachte boterhammen heb weggespoeld met ’n blikje cola ga ik met een tweede lijst aan de slag. Na zo’n 100 titels zie ik een oranje papiertje uit de kast steken. Huh? Zo’n papiertje moeten we achterlaten als we boeken van de plank halen die niet op de lijst staan. Is deze plank dan al gedaan? Ik ga het navragen bij Mirjam, die na enig speurwerk moet bekennen dat ze me inderdaad een lijst heeft meegegeven met signaturen die al gecontroleerd zijn. Tsja, ik ontvang voor dat werk mijn salaris wel, maar het einde van de standcontrole komt zo niet dichterbij natuurlijk…
Mariette002
Met een nieuwe lijst keer ik terug naar mijn karretje in het depot. Het lijkt wel alsof Mirjam het heeft willen goedmaken: weinig Cyrillisch, dat extra tijd vraagt omdat het vergelijken van het Cyrillisch met de transliteratie op mijn lijst me bij gebrek aan kennis van het Cyrillisch alfabet niet zo vlot afgaat als ik zou willen; weinig Armeens, waar ik al helemaal geen kaas van kan maken; en veel boeken waarvan de titel gewoon op de rug van het boek staat, zodat ik het boek niet uit de kast hoef te halen om het schutblad op te zoeken. Dat schiet lekker op, ook zonder Arbeidsvitaminen – in ‘mijn’ deel van het depot heerst gelukkig een gewijde stilte.
Opnieuw verbaas ik me over wat we allemaal in huis hebben: van de christelijke encyclopedie die ook in mijn ouderlijk huis in de kast stond tot de derde editie van de Macintosh Bible (nee, die hadden mijn ouders niet). Geschiedfilosofie, kerkgeschiedenis, Amerikanistiek, oogheelkunde… voordat ik het weet, ben ik weer aan het einde van een lijst.
Mariette003
Mijn laatste lijst van de dag blijkt een – vergeef me mijn Frans – stront-aan-de-knikker-lijst te zijn: een stuk of vier pagina’s zijn gevuld met steeds tweemaal hetzelfde signatuur, toegekend aan twee totaal verschillende boeken, waarvan er steeds maar één op de plank staat. Ik plaats afwisselend krullen en kruisen op de lijst, en voel me op slag uiterst nuttig. Even na vieren lever ik lijst, portofoon, sleutel en kar weer in bij Mirjam en vis ik een ijsje uit de vriezer. Op de totale lengte van het UBA-boekenbezit is mijn bijdrage waarschijnlijk een druppel op een gloeiende plaat, maar heb je wel eens gezien hoeveel stoom er van zo’n druppel komt? Nou dan.
Mariëtte van Selm / 24-07-2013