Wat zijn wij toch blij met alle medewerkers die zich voor de standcontrole IWO hebben opgegeven! En ze zijn stuk voor stuk super enthousiast. Het is leuk om (ex-)collega’s van andere locaties te ontvangen op de Meibergdreef 29. Bekende maar, met name voor Bianca en mij, ook heel veel onbekende gezichten zien we vol enthousiasme ’s ochtends binnenkomen en ’s middags vaak nóg enthousiaster vertrekken. De vraag is waaróm ze ’s middags zo enthousiast zijn; omdat ze eindelijk naar huis mogen of omdat ze een fijne dag hebben gehad? Uit de reacties op dit blog kun je eigenlijk toch wel concluderen dat de laatste reden de overhand heeft.

Een aantal IWO medewerkers fungeert roulerend als dagbegeleider van de standcontroleurs. ’s Ochtends wordt een instructie gegeven en worden de controleurs naar hun plek gebracht. Hierbij wordt door de begeleider duidelijk aangegeven dat de pauzes naar eigen inzicht mogen worden ingelast. Het valt echter op dat, zwoegend en starend tussen de meters rijen boeken, de controleurs vaak de tijd vergeten. Of ze willen gewoon hun lijst nog even voor de pauze af hebben, zodat ze na de pauze met een verse lijst kunnen beginnen. Enthousiast en gedreven. Dat zijn de juiste woorden voor alle controleurs.

Ook de rek-en-strek sessies van Dick van Sprang, vinden gretig aftrek.

Standcontrole 2

Hierdoor blijven de spieren soepeltjes en kan men daarna weer helemaal focussen op signaturen en titels.

We hebben, gewoon omdat het leuk is en omdat het kan, een top vijf samengesteld, die is gebaseerd op het aantal gecontroleerde titels op een dag. We gaan ervan uit dat een goede kwaliteit van de controle bij iedereen vanzelfsprekend is, omdat het een vrijwillige taak is en men de standcontrole dus ook een warm hart toedraagt. Welnu, hier de top vijf:

1. Nol Verhagen 2915 titels
2. Mieke Vermeulen 2296 titels
3. Marianne Mantel 2267 titels
4. Marcel Ottenbros 2204 titels
5. Yolande Brockotter 2146 titels

Meer dan een eervolle vermelding in dit blog zit er voor deze collega’s helaas niet in. Want het is tenslotte geen wedstrijd, maar serieus en nuttig werk.

Dat het nuttig is blijkt ook wel uit de vele boeken die uit de rekken worden gehaald en worden overgebracht naar het ‘standcontrole-hok’ zoals ons oude kantoor voor deze periode oneerbiedig wordt genoemd. Hier worden de boeken en gecontroleerde lijsten verzameld voor verdere verwerking.

Standcontrole 3

Het vordert gestaag. Binnenkort hier een vermelding van het aantal gecontroleerde titels na twee maanden standcontrole, met nog een maand te gaan.

Wordt vervolgd, dus blijf ons volgen!!!

Mirjam van den Bercken
Teamleider Depots en Documentlevering

Advertisements

Wat voor een schrijver de fascinatie is om zijn naam op de titelpagina te zien staan, is voor de stand-controleur de kick van het terugvinden van een vermist boek. Wat een tevredenheid spreekt uit de blogs van de collega’s die allen dapper het IWO betraden. Hitte en kou, zowel buiten als binnen, zon en regen trotserend, nog afgezien van soms haperend openbaar vervoer. Ze hebben het er allemaal voor over en doen ontdekkingen die hun harten soms sneller doen kloppen.
Wij van de tijdschriftenafdeling hebben ook een sneller kloppend hart, maar dan van verbazing over wat er niet in de catalogus terecht is gekomen. Niet met de overgang naar de GGC is meegegaan en dus ook nu niet in Aleph en WorldCat staat, of anderszins in het ongerede is geraakt.
Sommige oude Z-signaturen, helaas op een plekje in het magazijn waar de klimaatbeheersing het slecht doet, zijn op onverklaarbare wijze niet van fiche naar ponskaart over gegaan en dan spreken we van in de jaren 70. Mijn collega Ria Winters en ik zijn aan de slag gegaan met WorldCat en ontlenen en bewerken juweeltjes als “Les papiers secrets du Second Empire”. Mocht je je ooit hebben afgevraagd wat de vrouw van Napoleon III te schrijven had, lees no. 6, 2ieme edition.
Het verweesde bezit van de “Haagsche Omtrekken” is ook weer terug en zo kunnen we nog wel even doorgaan. Stoffige plank na stoffige plank en dat houden we voorlopig voor maanden.
Met vereende krachten en goede moed. Met dankbetuigingen van gebruikers van jaren geleden. Kleine geschiedenis, met grote uitwerking?

Ida Burrett-Doodeman

Meedoen met de standcontrôle in ’t IWO – hoe is me dat bevallen? Prima! Maar ik wil me er niet van afmaken met die vijf lettertjes, hoor; sterker nog: ik vertel er graag wat meer over.

Het is niet superstrak geregeld maar lekker los, d.w.z. er is geen prikklok en je mag pauzeren wanneer je maar wilt. Koffie, thee, koek en (ijskoude) frisdrank staan klaar – ja, we worden verwend. Maar, let op, er moeten bergen verzet worden, want het is een heel groot project! En vele handen maken licht werk – al weer zo’n waar cliché. Ik heb twee keer meegedaan en wel op 8/7 en 15/7 – allebei maandagen. Mijn gastvrouwe was Elly Vonk – een fijn mens! Zij hield alles goed in de gaten op een hele (met een ‘goed’ Nederlands woord) ‘relaxte’ manier.

Je krijgt een kar mee waarop (en –aan) ligt (hangt) al wat je nodig hebt: een potlood (incl. gum), een puntenslijper, een kek lampje (eigenlijk een mini-zaklantaarntje waar Standcontrole IWO 2013 op staat), een plastic krukje (voor de hoogste plank of om gewoon op te zitten), een soort van stevig schuimplastic ‘broodplankje’ voor je knieën wanneer je met de onderste plank bezig bent, en, natuurlijk, dé lijst die je gaat afvinken.
Die lijst zit in een klembord en heeft bijna 80 bladen van ca. 13 items per blad, voorwaar, een fikse klus! (Iedereen krijgt in beginsel dezelfde portie.)
Tevens krijg je een sleutel mee en een portofoon voor je-weet-maar-nooit.
Er zijn in ieder geval Arbeidsvitaminen – Muziek terwijl u werkt!
Niet iedereen schijnt dat te waarderen, maar ik wel. Het werk leent zich daar ook voor m.i. Begrijp me goed: ik kan de stilte oók enorm waarderen.
Welnu, als je dan even de benen wil strekken (en wat wil eten/drinken), dan neem je de lift en loop je naar de kantine op de eerste verdieping toe.
O, dat moet ik niet vergeten te vermelden: de afstanden zijn groot, want het IWO-dépôt is ‘gigantisch’, nl. de oppervlakte van meerdere voetbalvelden.
De werkzaamheden die wij verrichten vinden op de 2e verdieping plaats.

Wanneer je dan aan ’t pauzeren bent, maak je kennis met andere mensen van het IWO: reguliere werkers, uitzendkrachten of àndere stand-controleurs. Zo heb ik op mijn tweede dag kennis gemaakt met Wim Klerkx (UB). Via Eindhoven en Noord-Brabant kwamen we bij Gerard van Maasakkers uit – al pratend. Wat blijkt? Genoemde Wim heeft laatst-genoemde in zijn begintijd nog als gitarist begeleid – ook bij plaatopnamen.
Te gek, toch?

Daarbij doet Wim ook nog aan Tai Chi en ICT – wat wil je nog meer?
In de ‘wandelgangen’ van de magazijnen kwam ik Dick van Sprang tegen, een vaste IWO-medewerker. Toen hij merkte dat ik geïnteresseerd was in zijn verhaal, vertelde hij mij een curieuze Werdegang van nieuwe
(levens-)wegen door nieuwe inzichten middels een ijzeren discipline:
ander leven/andere voeding/mediteren/ontspanning door inspanning/ ‘martial arts’. En dat je daarmee structuur in je eigen leven (en dat van anderen) kunt aanbrengen. “Ik ben niet zo’n prater,” verontschuldigt hij zich.

Met Erik van Vonno van de Faculteit der Rechtsgeleerdheid, momenteel plv. hoofd D&D heb ik kennisgemaakt en enkele woorden gewisseld.

Dát is voor mij ook het aantrekkelijke van dit hele karwei: andere mensen ontmoeten, andere ruimtes/routes, andere stemmen, andere onderwerpen, kortom héél verfrissend! Na (bijna) 42 dienstjaren wil je wel eens wat anders – niet dan? Blijft natuurlijk staan dat het met de ene wat beter ‘klikt’ dan met de andere, maar that’s life.

Tenslotte zou ik er graag iedereen enthousiast voor willen maken: doe ook mee met de standcontrôle (nuttig) en doe daarbij veel nieuwe indrukken op (vnl. plezierig)!

Nu zal ik nog wat vertellen over de collectie.
Wat staat daar zoal in ’t IWO en is dat op onderwerp geplaatst of hoe zit dat? Welnu, het staat kriskras door elkaar, d.w.z. het is een formaatplaatsing: zeven planken en het begint onderaan. Het is dus steeds weer een verrassing wat je tegenkomt, bijv. Baantjer tussen Euripides en Plato! Een basisboek Esperanto naast een roman van Koolhaas; alle talen naast (en door) elkaar, bijv. Pools en Russisch geflankeerd door Engels en Nederlands. Fascinerend. En dat alles op volgorde, dat wel natuurlijk,
bijv. P41-5008, P41-5009, P41-5010 etc.

Plotseling viel mijn oog op een hele rij boeken over het edele kaartspel Bridge: van werkjes voor beginners tot en met boeken voor gevorderden en uitvoerige ‘probleem-literatuur’. Het was hier dat ik het boekje ‘Waarom vrouwen winnen’ in mijn handen kreeg – zomaar, toevallig. Of dat nu werkelijk zo is, vraagt u aan mij. Ik weet het bij God niet, maar het zou zomaar kunnen!!

Peter Daniëls, MB/AMC

4 en 5 juli was het zover,  twee dagen standcontrole in het IWO!

De zon gaf metrostation Holendrecht  en omgeving een stuk vriendelijker aanzicht. Heel wat beter dan tijdens mijn eerste bezoek aan het IWO in dichte mist. Wandelend door het groen begeleidt door vogelengezang zag ik het IWO voor mij opdoemen.

Eenmaal binnengekomen werd ik zeer vriendelijk  en gastvrij ontvangen door Eva Huele en haar collega’s. Om op krachten te blijven stonden allerlei versnaperingen tot onze beschikking.

Na een duidelijke uitleg van Eva, rolde ik mijn boekenkarretje, onder begeleiding, opgewekt een deel van het magazijn in.

Het eerste wat mij toen opviel was de uitgesproken boekenlucht, die ik zo lang niet meer geroken heb. Daarnaast de arbeidsvitaminen in de vorm van een populaire radiozender, noodzakelijk aangezien de standcontrole zelf een “eenzame” bezigheid is.

Zittend, hangend, op de knietjes, kortom vele houdingen aannemend kwam ik mijn lijsten controlerend langzamerhand in een flow. Daardoor ging de eerste dag eigenlijk snel voorbij en kon ik deze met een voldaan gevoel afsluiten.

De tweede dag, dezelfde routine, echter onderbroken door een prettige lunch in het restaurant van het AMC.  Dat lijkt wel een klein dorp, zou zeker verdwaalt zijn zonder de  vriendelijke begeleiding van Guus en Erik.

Was na deze lunch niet te stoppen. De dames verzekerden mij aan het eind van de tweede dag dat ik zeker mijn bijdrage geleverd heb gedurende deze twee dagen en op hun dringend verzoek sluit ik de hele positieve ervaring af met mijn korte bijdrage voor de blog en de opmerking dat ik er geen boekenwurmen ben tegengekomen.

Yolande Brockotter

Image

Voor veel UB-medewerkers, verwend als ze zijn met werken in de Amsterdamse binnenstad, is het een soort reis naar het einde van de wereld: ons boekendepot in Amsterdam Zuidoost, achter het AMC. Voor mij maakt het eigenlijk niet zo veel uit. Als ik ‘s ochtends noordwest-waards rij richting Amsterdam-Centrum heb ik ongeveer een half uur nodig om op m’n werk te komen. Kies ik voor de richting zuidwest dan ben ik in dezelfde tijd bij ons boekendepot. En dat heb ik dan ook vanochtend gedaan om daar mijn bijdrage te leveren aan ons gezamenlijke zomerproject: de standcontrole in dat boekendepot. Een groot aantal collega’s was me inmiddels al voorgegaan (en hebben daar ook al verslag van gedaan), zodat ik om klokslag 9.00 uur  in een goed-geoliede rijdende trein kon springen.

Gewapend met een potlood, een stapel printjes met zo’n 1.000 boektitels + signaturen, een portofoon, een sleutel, formuliertjes met de tekst “Band afwezig i.v.m. Standcontrole”, alles netjes op een boekenkarretje, werd ik met 3 andere collega’s bij verschillende compactuskastenblokken neergezet met de opdracht: staat op de plank wat er volgens de catalogus zou moeten staan? Na zo’n vijf uur werken en twee stapels printjes later (zo’n 2.000 titels dus) moest ik constateren toch zo’n 40 van die formuliertjes gebruikt te hebben. Er bleken dus zo’n 40 boeken op de plank te staan, netjes met een signatuur, die niet op de print met de catalogusgegevens vermeld stonden. Boek dus van de plank gehaald, formuliertje er voor in de plaats en boek op het boekenkarretje. Het omgekeerde gebeurde maar een enkele keer: er stond een boek op de printjes dat niet op de plank stond. Ook dat zal dus nog een keer gecontroleerd moeten worden. Verder kon ik nog een aanvrager van een boek tevreden stellen, die in 2010 het gevreesde ‘p.o.’ (plaats open) te horen had gekregen. Het boek dat hij wilde lenen bleek precies honderd banden verder dan het plaatssignatuur aangaf gewoon op de plank te staan. Ooit verkeerd teruggezet; nu weer netjes op z’n plaats en uitleenbaar. Waarmee het nut van deze exercitie meteen al bewezen is.

Image

Aan speculaties over hoelang het gehele project zal gaan duren en hoe ver we aan het einde van de zomer blijken te zijn waag ik me hier maar niet. Maar als je hier een dag geweest bent, realiseer je je wel dat het een enorme klus is. Waar ik echter graag vandaag een bijdrage aan geleverd heb. Als herinnering krijgt elke deelnemer een lampje annex flessenopener met opdruk. Op de weg terug naar huis heb ik me nog lang af zitten vragen of daar nog een diepere bedoeling achter zit. Thuisgekomen wist ik. Van zo’n dag in het (droge) magazijn krijg je behoorlijk dorst. De opener is dus al gebruikt. Proost!

Image

Bert Zeeman

3 juli 2013

We mochten het van onze baas Bert Zeeman geen dienstbevel noemen, maar daar kwam het natuurlijk wel op neer: zijn dringend verzoek ons op te geven voor het Standcontrole project. Maar ook zonder dit verzoek aarzelde ik geen moment mee te doen aan deze ambitieuze klus. Een dagje in het IWO doorbrengen tussen de rollende magazijnkasten lokte me wel. Zeker nu we als vakreferent de komende periode heel veel boeken gaan deselecteren, is het een troostrijke gedachte, dat vele van deze boeken in ons magazijn een goed en vindbaar heenkomen krijgen.

Lijsten met boeken uit rubriek P29 mocht ik controleren.Titels die waren afgestoten door de verschillende seminaria: Slavisch, Historisch, Neolatijn en Nederlands. Opmerkelijk veel boeken over pausen en pausdom. Niet allemaal even grondig gelezen: Studi su Innocenzo III was nog niet eens open gesneden. Ook prachtige titels van de collectie muziekwetenschap. De verleiding was groot deze boeken te bekijken. Maar ja, daarvoor was ik hier niet gekomen.

Gaandeweg de dag voelde ik mij in een soort trance komen. Je zit lange tijd in je eentje tussen die grote kasten met enorm veel boeken. Titel na titel bekijken, je omgeving vergeten. Herinneringen kwamen naar boven aan mijn BDA-tijd, waar we in het eerste en in het tweede jaar zes weken stage liepen in openbare en speciale bibliotheken. Dit soort klussen deed je dan ook. Standcontrole bij de Provinciale Bibliotheek van Groningen, brochures controleren en in mappen stoppen bij de Stadhuisbibliotheek. Van die klusjes die juist stagiaires moesten doen. En hier in het IWO was ik weer een beetje stagiaire. Je doet je best en je hoopt dat je ‘instructeur’ tevreden is. Je werkomgeving is wat onwennig, want je bent tenslotte slechts op bezoek.

Enfin, na ongeveer 29 meter had ik twee lijsten afgewerkt. Moe en tevreden verliet ik het gebouw. Vlakbij de metro bleek tot mijn verrassing een haringkraam te staan. Hollandse Nieuwe voor twee euro. Kom dan maar eens om op het Spui. (drie euro!)       

PS

Image

Dit studieboek (P29-1278) stemde me melancholiek.
“Voor leerlingen van gymnasia, lycea, middelbare scholen en studerenden voor de hoofdacte.”
Twaalfde druk 1939, eerste druk 1908.

Ongetwijfeld bestudeerd door mijn vader die in de jaren dertig aan de Kweekschool de hoofdakte behaalde.

Lidie Koeneman

Afgelopen dinsdag was het zover: ik was ingedeeld voor standcontrole. We werden gastvrij met koffie ontvangen door Tom die ons de procedure uitlegde en ons een karretje toewees. Alles is tot de puntjes geregeld. Ik kreeg een kast toegewezen en kon aan de gang. Met de lijst langs de kast en krullen of kruisen zetten. Gelukkig waren het bij mij bijna alleen maar krullen en kwam ik niet te veel probleemgevallen tegen. Even een tip: zittend controleren is erg prettig en goed voor de rug. De onderste drie planken kan je heel goed zien vanaf het bijgeleverde krukje. Voor de twee planken daarboven kan je het beste een stoel zoeken die verdwaald is in het depot. Ik vond er een bij het computermuseum in de buurt. Dan hoef je alleen voor de bovenste twee te staan waarbij ook het krukje weer goede diensten doet.

En dan moet je ook een beetje geluk hebben met de boeken. Astrid had de pech dat zij in de wiskunde beland was. Waren het nu oude drukken dan was ze helemaal in haar element geweest – zij houdt zich o.a. bezig met de collectie van het Wiskundig Genootschap – maar deze nieuwe titeltjes waren modern en vooral heel dun.

Ik had meer geluk met wat meer variëteit: geografie, sociologie en criminologie. Daarbij de nodige onleesbare scandinavische en slavische titels maar dat mag er natuurlijk niet toe doen we zijn er tenslotte niet om eens lekker in een boek te duiken. Ik heb me twee keer moeten inhouden. Op P40-899 staat een geweldige strip De genezing van de Daltons. Een wetenschappelijk geschoold psycholoog/psychiater komt naar het Wilde Westen die de vier Daltons van hun misdadige pad moet brengen. En het is niet eens het exemplaar uit onze stripcollectie. Even verder op vond ik mijn vakantieboek voor dit jaar: The French van Theodore Zeldin. Ik ken Zeldin als medeoprichter van het Oxford Symposium on Food & Cookery. In dit boek verklaard deze filosoof/historicus alle eigenaardigheden van de Fransen. Zeer smakelijk.

Kortom standcontrole is best leuk, aan het eind van de dag verlaat je enigszins duizelig en moe doch voldaan het pand.

Joke Mammen